صبح و ساحل Sobhosahell

 مهدی عاطف ‌راد

تقدیم به دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی

شب کابوس های نفرت‌انگیز و نفس‌گیر است

شب فریادهای در گلو محبوس

شب پرخاش های از خروش افتاده‌ ی خاموش

شب منحوس.

سیاهی همچنان بر روشنایی راه را بسته

و در بندند فرداباوران رنجور و دل‌خسته

نفسها حبس در سینه

و می‌جوشد میان سینه ‌ها سرچشمه ‌های نفرت و کینه.

در این شبگاه

که ظلمت از سرود شبروان بامداداندیش می‌ترسد

در این له‌له ‌زنان تاریکی جان‌کاه

که بر خود از نوای همسرایان امیدانگیز می‌لرزد

بخوان بار دگر آوازهای سرخ را ای شبنورد کوچه ‌های خشم

و بگشا بازهم دروازه‌های شهر رستاخیز را بر پیشگامان مسیر سبز بیداری

شباهنگ رساآوای سروستان خنیا باش

بخوان ای نبض بیداری.

دل دشت شقایق از ستم هایی که در این خشک‌سال دوستی بر چشمه‌ساران رفاقت رفت، خونین است

و گلهای جوانی پرپر و نوغنچه‌های عشق پژمرده

به روی شاخه‌ ی خشکیده از کینه نوای بلبلان مهربانی سوگوار و ماتم ‌آگین است

دلِ امید افسرده.

تو ای خنیاگر امیدبخش، ای از تبار روشن ‌آوایان سبز‌آهنگ

بخوان و شعله ‌ی امید را در قلب های تشنه ‌ی آواز روشن ساز

سرود زندگی را در رگ خشکیده‌ ی این وادی دل‌مرده ‌ی خاموش جاری کن

کبوترهای خونین ‌بال آزادی و شادی را دگربار از بلندی های بیداری بده پرواز.

 شهاب مقرّبین

اعتراف می ‌کنم

هرچه کردم  اشتباه بود

هرچه گفتم  اشتباه بود

هرچه دیدم  اشتباه بود

درخت ‌ها  سبز نبودند

سربی بودند

آسمان را  نشانه گرفته بودند

اعتراف می ‌کنم

خواب دیدن ‌ام  اشتباه بود

بیدارشدن ‌ام  اشتباه بود

آن ‌ها  رویاهای مخملی بودند

کابوس ‌ها را نمی ‌دیدم

اعتراف می ‌کنم

سکوت کردن ‌ام  اشتباه بود

فریاد کشیدن‌ ام  اشتباه بود

گوش تا گوش آسمان  سنگین ‌بود

از دریایی واژگون

و تازیانه‌ ا‌ی که برق می ‌زد

خیرگی چشمم بود

اعتراف می ‌کنم

هرجا رفتم  اشتباه بود

برگشتن ‌ام  اشتباه بود

تنها مردن ‌ام  اشتباه نیست

اگر برگشتم

دوباره اشتباه می ‌کنم

همه چیز  اعتراف بود

ببخشید

دوباره اعتراف می ‌کنم

همه چیز  اشتباه بود

ببخشید

دوباره اشتباه می‌ کنم ...

                                                 شانزدهم  مرداد ۱۳۸۸

 دکتر شفیعی کدکنی

باران! سرود دیگری سر کن.

من نیز می‌دانم که در این سوک یاران را

یارای خاموشی گزیدن نیست.

اما تو می‌دانی که در این شب

دیوارهای خسته را تاب شنیدن نیست.

من نیز می‌دانم که یاران شقایق را

دستی به نفرین از ستاک صبح پرپر کرد.

من نیز می‌دانم که شب افسانه‌ی خود را

در گوش بیداران مکرر کرد.

اما نمی‌گویم:

دیگر نخواهد رست در این باغ

خون‌برگ آتش‌بوته‌ای چون قامت یاد شهیدانش

یا گل نخواهد داد

پیوند دست ناامیدانش.

باران! سرود دیگری سر کن.

شعر تو با این واژگان شسته

                                   غمگین است.

ترجیع محزون تو امشب نیز چون ترجیع دوشین است.

شعری به هنجاری دگر بسرای.

آوای خود را پرده دیگر کن.

باران! سرود دیگری سر کن.

 دکتر شفیعی کدکنی

میان مشرق و مغرب ندای محتضری ‌ست

که گاه می‌گوید:

"من از ستاره‌ی دنباله‌دار می‌ترسم

که از کرانه‌ی مشرق ظهور خواهد کرد."

به‌رنگ دود در آیینه‌ها نمودار است

و در رواق مساجد شکاف افتاده‌ست

و در کنیسه‌ی گلهای ساده‌ی مریم

مجال شوق و نیایش نمی‌دهد ما را.

به یاد استاد شفیعی کدکنی

       حسن ممتاز

        سکۀ " أدبیات " دو رو دارد ؛ رویی " دانش " أدبیات است و روی دیگر " هنر " أدبیات . در عرصۀ " دانش " أدبیات ؛ مفاهیم ، معیارها ، مهارت ها ، و روش هایی می آموزیم که با آنها بتوانیم آثار و محصولات " هنر " أدبیات و زمینه های فردی و اجتماعی آفرینش آنها را بررسی و ارزیابی کنیم .بشناسیم و بشناسانیم . دانش أدبیات ، آموختنی است و در مدارس و دانشگاه ها تدریس می شود . اگر از ذوق و قریحۀ آفرینش أدبی و هنری هم بهرۀ چندانی نبرده باشیم می توانیم امیدوار باشیم که در عرصۀ دانش أدبیات به جایی برسیم ؛ أمّا ورود به عرصۀ هنر أدبیات ، بدون ذوق و قریحه و آفرینندگی ، کاری بیهوده است و آب در هاون کوبیدن .

      در تاریخ أدبیات ایران ، کمتر چهره ای می بینیم که در هر دو عرصۀ أدبیات – دانش و هنر – از سرآمدان عصر خود باشد و در هر دو به قله های رفیع پا گذاشته باشد و پهلوان هر دو میدان شمرده شود. در دوران نزدیک به عصر ما ، چهره هایی می بینیم که در هر دو عرصه از خود آثاری به یادگار گذاشته اند ؛ ولی چون محک نقد بر حاصل کارهایشان کشیده شود در هر دو سرافراز و مرغوب شناخته نمی شوند . بی گمان در این میان ملک الشعرا بهار از نوادر روزگار خود و از چهره های یگانه است که در تاریخ أدبیات فارسی می درخشد . وی هم شاعری توانا و چیره دست و صاحب سبک است و نمونۀ شاعران مکتب بازگشت شمرده می شود ؛ و هم در نقد و تصحیح متون و تحقیق میراث أدب فارسی استادی صاحب روش و دقیق است .

چنگیز آیتماتوف - مشهورترین نویسنده‌ی قرقیزستان - که از او به عنوان یکی از نامزدهای دریافت جایزه‌ی نوبل ادبیات امسال نام ‌برده می‌شد، روز گذشته (سه‌شنبه، 21 خرداد) در سن 79سالگی در برلین درگذشت.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، آیتماتوف که متولد 12 دسامبر سال 1928 در روستایی در قرقیزستان بود، در حکومت شوروی سابق، جوایز ادبی متعددی را به‌دست آورد و از دیپلمات‌های ارشد شوروی سابق محسوب می‌شد.

آیتماتوف از روز شانزدهم می به علت نارسایی کلیوی در بیمارستان بستری شده بود، تا این‌که دیروز وضعیت جسمانی او روبه وخامت گذاشت.

او به دو زبان روسی و قرقیزستانی کتاب‌های خود را می‌نوشت و آثارش به بیش از 150 زبان جهان ترجمه شده و تاکنون 40 میلیون نسخه از کتاب‌هایش در سرتاسر جهان به فروش رفته‌اند.

او همچنین به عنوان سفیر قرقیزستان در چندین کشور اروپایی، ناتو و یونسکو منصوب شده بود.

خبرگزاری ریانووستی روسیه به نقل از سخنگوی این نویسنده‌ی‌ سرشناس اعلام کرد، مراسم تدفین آیماتوف به احتمال فراوان، روز شنبه در بیشکک - پایتخت قرقیزستان - برگزار خواهد شد. در همین زمینه، کمیته‌ی ملی ویژه‌ای برای برگزاری هرچه بهتر مراسم تدفین آیتماتوف تشکیل می‌شود که احتمالا رییس‌جمهور قرقیزستان، خود ریاست آن را برعهده می‌گیرد.

از جمله معروف‌ترین کتاب‌های آیتماتوف به «روزی که بیش از صد سال طول کشید» و «جمیله» می‌توان اشاره کرد. محوریت اصلی کتاب‌های این نویسنده را افسانه‌های عامه‌پسند و داستان‌های مردمی تشکیل می‌دهند.

آژانس عالی تاریخ، زبان و فرهنگ آتاتورک ترکیه، اوایل امسال با اعتقاد به اصلیت ترک آیتماتوف، کمیته‌ی‌ ویژه‌ای را برای نامزدی او در نوبل ادبیات تشکیل داده بود. همچنین دولت قرقیزستان سال 2008 را به‌عنوان «سال آیتماتوف» نام‌گذاری کرده بود.

این نویسنده در سال 1963 برای کتاب «جمیله» جایزه‌ی لنین را دریافت کرد و پس از آن، برای کتاب «بدرود گلساری» جایزه‌ی ملی کشورش را کسب کرد.

از دیگر کتاب‌های آیتماتوف به «صعود به کوه فوجی» (1973)، «کشتی سفید» (1970)، «داستان‌هایی از جلگه‌ها و کوه‌ها» (1963) و «اولین معلم» (1962) می‌توان اشاره کرد. آخرین کتاب این نویسنده در سال 1988 با عنوان «داربست» منتشر شده است.

منبع : ایسنا

 قاضی ربیحاوی

...اما پدر خیلی بد موقع مُرد، بدترین زمان برای مُردن یک بهایی در اون شهر کوچک چون ناگهان خبر ناگواری شنیده شده بود. خبر وقتی پخش شد که پدر هنوز زنده بود
 
گفت "جُرم من اینه که بهایی هستم. همین. با اینحال حتی با وجود این مُهرروی پیشونی هم می تونستم اونجا بمونم وزندگی کنم چون ازهمه چیزش خوشم میاد ازمحله مون ازکوچه پس کوچه های پُرازدرخت پُر ازگیاه ازدخترهای همسایه ازبروبچه های همکاراداره، خیلی متاسفم که مجبورشدم فرارکنم ازجایی که اینقدر دوست دارم، جایی که خواهرهام هنوز اونجا هستن، من عاشق خواهرهام هستم، توی همین چند هفته که دورم ازهمه می فهمم که چقدر سخته دوری ازاونجا، فکرش را نمی کردم روزی مجبوربشم ازوطن خودم فرارکنم؟ وقتی داشت انقلاب میشد پدرم چیزهای بدی حس کرده بود، دلش نمی خواست من وخواهرهام بریم توی تظاهرات، ما را از قدرت گرفتن آخوندها می ترسوند اما ما به حرف او توجه نمی کردیم و توی تظاهرات شرکت می کردیم و داد و فریاد ومرگ بر شاه هم سرمیدادیم، فقط خواهربزرگم میفهمید که پدرچی میگه و با اوهمعقیده بود، پدرگفت اینها ازخیلی قدیم با بهایی ها دشمنی دارن حتی دردوره قاجارهم ما ازجانب ملاها وشیعه های افراطی مورد اذیت و آزاربودیم.

«دو قدم مانده به صبح» این روزها از شبکه چهار تلویزیون پخش می‌شود و توانسته کلی مخاطب برای خودش دست و پا کند. هر چند ساعت پخشش در نگاه اول خیلی دیر به نظر می‌رسد، اما بودن چهره‌هایی که تا به حال زیاد به حضورشان در تلویزیون عادت نداشته‌ایم به عنوان مجری-کارشناس در کنار حضور محمد صالح‌علا خودش بهانه مناسبی است که باقی چیزها را فید می‌کند. اسامی را نگاه کنید: محمد رحمانیان، فریدون جیرانی، دکتر آذرنوش و... 2-صالح‌علا وقتی می‌خندد، دستش را جلوی صورتش می‌گیرد. امکان ندارد از کنارش رد بشوی و بتوانی زودتر به او سلام کنی. اگر نشسته باشد و کسی وارد اتاق شود – هر کس که باشد- به احترامش می‌ایستد، اگر کوچک‌ترین تلنگری به او بزنی، اشک در چشمانش جاری می‌شود و... در یک کلام به قول خودش جان است. کسی که همیشه حرف و کارش را با بسم‌الله شروع می‌کند و این کلام که «پروردگارا فراهم کن و کمکم کن». جلوی تلویزیون که نشسته‌ای یهو به تو می‌گوید:‌ «هم‌وطن پیشانی بلند، روی‌سپید جان و...» و دلت غنج می‌رود. جملات و حرکت‌ها و رفتارهایی که فقط و فقط متعلق به خود خود اوست. 3-یک شب چهارشنبه‌ای به لطف سعید بشیری چهار ساعت مهمان «دو قدم مانده به صبح» بودم و با محمد صالح‌علا درباره تلویزیون و رادیو و البته برنامه گفت‌وگو کردم که بخشی از آن را در ادامه می‌خوانید. همین.

 یه دشمن دارم ایشونه

یه دشمن دارم عین گل

که زلفاشون پریشونه

اگر میل حرم دارم

یه یار محترم دارم

شکستم شیشه غم را

خودم بابا کرم دارم

محمد صالح علا